Ο Στέλιος Μάινας, ένας από τους σημαντικότερους και πιο στοχαστικούς δημιουργούς της γενιάς του, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Κουβέντα να γίνεται» με τις Μαρία Τροχοπούλου και Δήμητρα Πανάγου, και μίλησε με ειλικρίνεια για όλα: το θέατρο, τη συγγραφή, την περιφέρεια, τη θέση της γυναίκας, αλλά και για τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και την τέχνη σήμερα. Η συζήτηση κύλησε όπως ακριβώς είναι και ο ίδιος: ήρεμη, βαθιά, χωρίς επιτήδευση και γεμάτη ουσία.
Ο Στέλιος Μάινας γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και μεγάλωσε στον Βύρωνα. Αφού σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, χαράζοντας μια σημαντική πορεία και κερδίζοντας πολυάριθμα βραβεία, ανάμεσά τους της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ταινία «Τετάρτη 4:45». Χθες τιμήθηκε στην Ιεράπετρα από το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου, ενώ μόλις κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα «Αρόδου», ένα έργο βαθιά ανθρώπινο για τη θάλασσα, τη μνήμη και τη ζωή.
Ο κ. Μάινας μίλησε για τη σχέση ζωής που έχει με το θέατρο, μια σχέση που ξεπερνά το επάγγελμα και αγγίζει το υπαρξιακό. «Το θέατρο είναι ο χώρος όπου βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως κάθε παράσταση είναι μια πράξη αυτογνωσίας, μια στιγμή ειλικρίνειας όπου ο ηθοποιός «ξεγυμνώνεται» μπροστά στους άλλους.
Για τον ίδιο, το θέατρο είναι «η τέχνη των τεχνών», καθώς ενώνει όλες τις εκφάνσεις της δημιουργίας (λόγο, μουσική, κίνηση, ζωγραφική, συναίσθημα) σε μια ενιαία πράξη επικοινωνίας. Όπως τόνισε, το σημαντικότερο στοιχείο στη θεατρική πράξη είναι η συνάντηση, η στιγμή που ο θεατής και ο ηθοποιός μοιράζονται τον ίδιο χρόνο και τον ίδιο χώρο.
«Το θέατρο δεν είναι απλώς να βλέπεις μια ιστορία, είναι να τη ζεις μαζί με αυτούς που την αφηγούνται», είπε, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ανθρώπινης παρουσίας και της ζωντανής επαφής, σε μια εποχή όπου όλα τείνουν να γίνονται απομακρυσμένα και ψηφιακά.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο θέατρο της περιφέρειας και στο πόσο έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια. Μίλησε με σεβασμό για τους ανθρώπους που δημιουργούν μακριά από το κέντρο, χωρίς μεγάλες υποδομές ή προβολή, αλλά με αγάπη και αυθεντικότητα.
«Στην περιφέρεια υπάρχει μια ενέργεια ακατέργαστη, αληθινή. Οι άνθρωποι εκεί δεν κάνουν θέατρο για προβολή, το κάνουν γιατί το έχουν ανάγκη», ανέφερε, σημειώνοντας πως αυτό το πάθος δίνει πνοή σε ολόκληρη την ελληνική θεατρική σκηνή.
Παράλληλα, στάθηκε στο ερασιτεχνικό θέατρο, που, όπως είπε, έχει εξελιχθεί εντυπωσιακά. Πλέον δεν είναι «ερασιτεχνικό» με την έννοια της έλλειψης τεχνικής, αλλά μια βαθιά εσωτερική ανάγκη συμμετοχής και δημιουργίας. Τα οφέλη, όπως υπογράμμισε, είναι τεράστια: κοινωνικοποίηση, έκφραση, αλληλεγγύη, ψυχική ισορροπία. «Το θέατρο διδάσκει συνεργασία και ενσυναίσθηση. Είναι σχολείο ζωής για όλους, όχι μόνο για τους επαγγελματίες».
Ο Στέλιος Μάινας δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από την ανάγκη διαρκούς παρουσίας. Αντίθετα, εξήγησε πως οι περίοδοι που απέχει από τα φώτα είναι εκείνες που τον ανανεώνουν δημιουργικά. Θεωρεί απαραίτητο τον χρόνο της ησυχίας, της παρατήρησης και της «αναπνοής», γιατί μόνο έτσι μπορεί να επιστρέψει με κάτι ουσιαστικό.
«Δεν μπορείς να δημιουργείς συνέχεια προς τα έξω. Χρειάζεται να μαζεύεις, να σιωπάς, να ζεις. Μόνο τότε έχεις κάτι να δώσεις ξανά», σημείωσε, δίνοντας μια νηφάλια διάσταση στην έννοια της καλλιτεχνικής συνέπειας και διάρκειας.
Η συζήτηση πέρασε φυσικά στη συγγραφή, που αποτελεί για τον ίδιο έναν δεύτερο, εξίσου σημαντικό δρόμο έκφρασης.
Το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Αρόδου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα και ήδη έχει αγαπηθεί από το κοινό, εξερευνά τη ζωή ανθρώπων “αρόδου”, δηλαδή αυτών που παραμένουν λίγο έξω από το λιμάνι, σε αναμονή, σε στοχασμό, ανάμεσα στην πορεία και στην επιστροφή. Όπως εξήγησε, η ιδέα γεννήθηκε από τη μεταβατική κατάσταση που όλοι βιώνουμε κάποτε: «Είμαστε όλοι, με έναν τρόπο, αρόδου».
«Η γραφή είναι μοναχική δουλειά. Αν δεν αντέχεις τη σιωπή, δεν μπορείς να γράψεις. Αλλά αυτή η σιωπή είναι που σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου», είπε, αποκαλύπτοντας πως ήδη ετοιμάζει το επόμενο βιβλίο του, που θα κινείται επίσης ανάμεσα στο βίωμα και τη μυθοπλασία.
Με ιδιαίτερη ευαισθησία αναφέρθηκε και στη σημαντικότητα της γυναίκας, τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη από την αρχαιότητα. Παραδέχτηκε πως οι γυναίκες διαθέτουν «μια βαθύτερη σύνδεση με το συναίσθημα, την επιμονή και τη φροντίδα», στοιχεία που θεωρεί απαραίτητα για κάθε μορφή δημιουργίας.
Σχολιάζοντας τη σύγχρονη θεατρική σκηνή, ο κ.Μάινας μίλησε για την πολυφωνία και τη δυναμική του σήμερα, τονίζοντας πως το ελληνικό θέατρο, παρά τις δυσκολίες, παραμένει ζωντανό και ανθεκτικό. Το πιο σημαντικό, όπως είπε, είναι η επικοινωνία με τον θεατή, η στιγμή που το βλέμμα του κοινού ανταποκρίνεται, αναπνέει και συγκινείται μαζί με τον ηθοποιό, ενώ πρόσθεσε πως η αλήθεια του θεάτρου βρίσκεται στη συμμετοχή και όχι στην επίδειξη.
Κλείνοντας, ο Στέλιος Μάινας μίλησε για τον χρόνο, τη φθορά και την αποδοχή. «…Η πραγματικότητα είναι έτοιμη και πρέπει να σε διαψεύσει το επόμενο δευτερόλεπτο. Πρέπει να έχουμε πάντα την βαθιά αντίληψη ότι είμαστε εντελώς προσωρινοί, και προσωρινοί δεν εννοώ μόνο ως υπάρξεις, αλλά προσωρινοί σε αυτό που πιστεύουμε και σε αυτό που υπερασπιζόμαστε με πάθος σήμερα, που μας διαψεύδει το επόμενο δευτερόλεπτο».
Η παρουσία του στο στούντιο άφησε το αποτύπωμα ενός ανθρώπου που έχει κατακτήσει την ηρεμία της ουσίας. Ενός καλλιτέχνη που δεν ενδιαφέρεται να εντυπωσιάσει, αλλά να μοιραστεί, να συνδεθεί, να συγκινήσει. Ενός δημιουργού που παραμένει, όπως πάντα, σε διαρκή διάλογο με την τέχνη και τη ζωή.
Μ. Τροχοπούλου – Δ. Πανάγου
Please browse to the page to see this content.
The post Στέλιος Μάινας: Το θέατρο, η γραφή και η ανάγκη να παραμένεις αληθινός appeared first on Radiolasithi.gr.